biedt informatie over de geestelijke gezondheid, maatschappelijke opvang en verslavingszorg.

Bericht
  • EU e-Privacy richtlijn.

    Deze website maakt gebruik van cookies om authenticatie, navigatie en andere functies te beheren. Door deze website te gebruiken gaat u ermee akkoord dat we deze cookies op uw apparaat plaatsen.
    Cookies zijn kleine niet schadelijke tekstbestandjes die door deze site steeds gelezen worden.

    Bekijk de Privacy richtlijnen

    U heeft cookies afgewezen. Deze beslissing kan worden teruggedraaid.

Angststoornis

Hallo, mijn naam is Alexandra.
Ik ben van bouwjaar 1969, getrouwd en moeder van een zoontje.
Mijn angststoornis begon in 1997. Tussendoor had ik drie jaar een goede periode en toen ging het toch weer mis.
Ik ben twee keer opgenomen geweest op de Psychiatrische Afdeling Algemeen Ziekenhuis (PAAZ), de laatste keer na een zelfmoordpoging. Twee jaar daarna kroop ik weer uit het dal, voornamelijk door mijn angst voor de angst aan te pakken.
Ik heb veel geprobeerd zoals Rationeel-emotieve gedragstherapie  en cognitieve therapie en therapie van een vrijgevestigde psychiater.
In 2009 kwam ik, via een second opinion bij de VU in Amsterdam, terecht bij de angst-poli van de GGZ in Nijmegen.
Die bevestigde mij dat het goed was om de angst voor de angst aan te pakken. Hoe? Door bewust de lichamelijke reactie die hoort bij angst te gaan voelen.
Nu weet ik dat ik deze reactie kan verdragen en is de spiraal naar beneden een spiraal omhoog geworden.
Ik durf alle situaties die ik eerst vermeed weer aan. Ik ben nu aan het inhalen. Sociale contacten herstellen, weer naar concerten, genieten van man en kind.
Zelfs een studie staat op mijn verlanglijstje . Ik heb een angststoornis, die is niet weg, maar ik kan er nu prima mee omgaan.
En als "bonus" zijn de angstaanvallen minder intens en minder frequent geworden.

Tja “je angst voelen “ hoe doe je dat. Eigenlijk zoals je de wind op je huid of de pijn in je grote teen voelt.
Jezelf observeren zonder iets te willen veranderen. Tegenwoordig heb je cursussen "mindfulness" die ook zoiets doen.
Als ik angst ervoer (bv zweten, trillen enz) wilde ik eigenlijk dat het gelijk stopte. En alles wat ik daarvoor deed bv.
weggaan uit de situatie en vermijden of krampachtig mezelf afleiden werkte op de lange duur averechts.
Ik  werd geleefd door mijn angst en ontwikkelde voor steeds meer dingen angst .
Toen ze bij de angst-poli oefeningen wilde doen om juist de angst op te roepen, vond ik dat heel eng.
Maar nu ik van mezelf weet dat ik al die lichamelijke reacties aankan, hoef ik er ook minder erover na te denken, want ik kan het altijd aan.
Toen groeide het  vertrouwen in mezelf en kon ik steeds meer situaties aan, ook omdat ik niet meer op een situatie het angst-label hoefde te plakken.
Ik ken eigenlijk maar één weg als het om angst gaat en dat is er recht doorheen. Ik weet dat dit heel eng is als je er nog midden in zit.

Daarnaast probeerde ik ook wat aan mijn gevoeligheid te doen. Bijvoorbeeld. "klopt 't wat ik denk".
Mijn favoriete gedachte is: "wat iemand denkt, of wat iemand voor beeld van mij heeft, zit IN 't hoofd van die ander.
Daar kom ik nooit, dus heb ik er ook geen last van". Ik merk dat ik daardoor niet alles meer automatisch opslurp als een spons. Dit is echt een bevrijding voor mij.

Ik kan me goed voorstellen dat het voor een ander soms moeilijk is. Ik kan niet voelen hoe erg de angstaanval voor een ander is.
Een tijd had ik last gehad van zweetaanvallen. Nu denk ik "het beeld van een zwetende Alexandra zit in het hoofd van die ander, daar heb ik dus geen last van".
Dat geeft wel rust. Ik gun iedereen met angstklachten de spiraal naar boven!

 

 

U heeft toegestaan dat cookies worden geplaatst op uw apparaat. Deze beslissing kan worden teruggedraaid.

Naar boven