EMDR – een wonderlijke behandelmethode

Wat er aan voorafging.
Sinds ik op m’n 17e op kamers ging wonen, wist ik en voelde ik dat er “iets” bij mij niet klopte, niet in orde was.
Een bang vogeltje was ik, moeite met het aangaan van relaties, altijd een gevoel van onbestemde angst. Opzien tegen het leven. Als kind had ik dat gevoel ook al. Toen, in die tijd was mij alleen niet duidelijk wat daarvan de oorzaak was. Somatische klachten kwamen er; migraine / spanningshoofdpijn. Een eerste stap naar de huisarts gaf me een verwijzing naar de adolescentendienst, voor relatietherapie. Dat was medio 1975. Het gaf wat lucht, maar niet voor lang. Geen enkele relatie die ik aanging hield stand en ik bleef een bang vogeltje, opzien tegen elke nieuwe dag.

Meer therapie en nog meer therapie en nog meer ………
Omdat mijn klachten aan bleven houden, volgde er doorheen de jaren de nodige reguliere en alternatieve behandelingen/therapieën. Ik noem er enkele: Psychotherapie bij de RIAGG, Regressie/neurosetherapie, Haptotherapie, Reiki, NLP, Gestalttherapie, Bachbloesenremedies en meer. Alle therapieën en behandelingen ging ik aan met volle inzet. Ik wilde immers beter worden, beter functioneren, me prettiger voelen. Veel inzicht gaf het me over mijn disfunctioneren en mogelijke oorzaken daarvan. Ik kon er alleen niets mee. De confrontaties met mezelf raakten me diep. De angsten namen alleen maar toe en een depressie stak de kop op.

Anti-depressiemedicatie
Geen vertrouwen meer in alle behandelingen adviseerde een psychiater om het met medicijnen te proberen.
Dus slikte ik Efexor, Nortrilen, Ludiomil, Tryptizol, Xanax, verschillende soorten “pammetjes” en Prozac. Het werkte amper. Ja, wel de bijwerkingen, die deden het prima: bloeddrukverlaging die me deed flauwvallen en een prostaatvergroting, waardoor ik incontinent werd en Tena-lady for men moest gebruiken.
Dus uiteindelijk gestopt met alle anti-depressiemedicatie.

Euthanasie
Wat bleef was de depressie. En meer….., nachtmerries, pijnlijke herbelevingen aan m’n jeugdjaren en thuissituatie en angst, angst, angst en opzien tegen elke nieuwe dag. Moegestreden groeide mijn wens naar de dood. Doodgaan kon immers nooit erger zijn dan het leven zoals ik dat ervaarde. Na lange voorbereiding en voldoende euthanicamedicatie in m’n lijf ging ik op 5 mei 1995 op m’n bed liggen, met maar één doel: Bevrijdingsdag ! Nooit meer wakker worden !

Geen Pasen op de PAAZ
Ik werd wakker in een onbekend bed in een onbekende ruimte, mijn voeten en polsen vastgebonden aan bed, een katheter in; het was in de separeercel van de PAAZ-afdeling van het Amphiaziekenhuis. Geen bevrijding dus en ook geen verrijzenis. Vol verzet tegen deze situatie verliet ik na enkele dagen separeercel het ziekenhuis en de PAAZ-psychiater kon wat mij betreft de hoogste boom in. Zo kwam ik weer terug in mijn woning, nog steeds levensmoe, depressief en nu ook met een klapvoet (is verlamde voet) t.g.v. de euthanasiepoging. Na enkele weken besloot ik ten einde raad toch terug te gaan naar de PAAZ-psychiater, met m’n vraag om hulp. Het had weerom een opname tot gevolg, maar nu wel vrijwillig en zonder gesepareer. Zo’n twee maanden daar verbleven met weer de nodige PAAZ-behandelingen en na ontslag het advies van de psychiater om Emotioneel Lichaamswerk te gaan doen. Dat was toen de trend of misschien beter gezegd een “hype”. De Halve PAAZ volgde deze Emotionele Lichaamswerktrainingen. Een basiscursus van 10 keer, een vervolgcursus van nog eens 10 keer en daarna nog een viertal weekenden. Nogal intensief, vol van herbeleving en losmaken, pijnlijk, soms opluchtend, maar heel tijdelijk. Het zette geen duurzame zoden aan de dijk en de depressieve gevoelens gingen niet weg. Sterker nog: de angsten, schrikreacties en nachtmerries namen alleen maar toe.

Cannabis als levenselixer
Ik was al wat bekend met het gebruik van Cannabis en kende de ontspannende werking er van. Na wat testen vond ik de voor mij juiste Cannabissoort, waar ik baat bij had, mee kon leven. Geen Cannabis van de apotheek, die hadden niet de juiste soort in het pakket. Ook niet van de Coffeeshop, want die Cannabis was niet te vertrouwen op werking, toevoegingen en verontreiniging. Ik kweekte de planten zelf in mijn achtertuin. Elk jaar  5 à 6 planten, Eco-Cannabis, gevoed met zonlicht, regenwater, toegevoegde biologische voeding en mijn goede verzorging. Net voldoende oogst om (spaarzaam) een jaar rond te kunnen komen. Een Cannabissoort met een laag THC-gehalte, want ik wilde niet de hele dag lam en stoned in de bank hangen. Ik wilde ermee kunnen functioneren. Dus een plantensoort met een hoog Cannabinol-gehalte, dat een kalmerende/ontspannende werking heeft. 15 jaar lang kweekte en gebruikte ik zo mijn medicinale Cannabis. Geen akelige bijwerkingen, de depressie, angsten en nachtmerries onderdrukt. Het haalde de scherpe kantjes van het lijden af. Ik kon er mee uit de voeten, er mee leven. Of……, eigenlijk was het meer “overleven”. Dat is toch heel wat anders, zeg ik nu, achteraf.
En na 15 jaar besloot Justitie dat dit niet mocht, verboden was, vernietigde de planten en vervolgde me vanwege overtreding van de Opiumwet.

Terug bij af ?
Geen eigen kweek meer, dus was ik genoodzaakt naar de Coffeeshop te gaan, voor foute Cannabis. Depressie, angsten staken weer de kop op en vervelende  bijwerkingen op de koop toe. Weer ten einde raad naar de huisarts gegaan om hulp.

PTSS en EMDR
Aanleiding voor mijn bezoek aan de huisarts was een programma dat ik op de radio hoorde over PTSS (is Post Traumatische Stress Stoornis). Ik herkende mijzelf in alle symptomen en klachten die hoorde bij PTSS. Dát was er met me aan de hand ! Ik hoorde ook over een behandeling die sinds enkele jaren in Nederland wordt toegepast bij PTSS. Dat was EMDR (Eye Movement Desensitization and Reprocessing), ook wel “traumabehandeling” genoemd.
Deze behandeling gaf goede resultaten bij mensen met oorlogstrauma’s en werd later ook toegepast bij andere traumatische ervaringen zoals incest, verdrongen jeugdtrauma’s, geweldervaringen, etc. Met deze informatie bezocht ik m’n (inmiddels nieuwe)  huisarts. Ook op het internet had ik ondertussen de nodige informatie gelezen over deze vorm van behandeling. De huisarts had hier wel oren naar, herkende bij mij de verschijnselen van PTSS en kende een psychologe waar hij vertrouwen in had én die ook EMDR-behandelingen gaf. Een verwijzing dus, naar deze eerstelijns Psychologenpraktijk. En die verwijzing was een schot in de roos ! Na twee intake en oriënterende gesprekken stelde de psychologe voor een dergelijke behandelingsessie te doen. Schaden zou het niet, ik kon zelf de sessie stoppen als ik niet verder wilde en of ik er baat bij zou hebben, zou snel duidelijk worden. Dat is tevens de kracht van deze behandelingsvorm; geen ellenlange tijd van behandelingssessies, maar al snel ontdekken of een dergelijke behandeling positief effect op me heeft. En die had het !
Slechts één EMDR-behandeling, een sessie van 2 keer 45 minuten achter elkaar. Na de behandeling fietste ik met een heel ander gevoel terug naar huis. Er was weer lucht, levenslucht. Weg depressie, weg angsten en ook de nachtmerries bleven weg. En: geen énkele behoefte meer aan Cannabis. De aanleiding voor gebruik was verdwenen. Ik had, heb het niet meer nodig.

EMDR – de behandeling
Eigenlijk een heel eenvoudige behandelingsmethode. Wel van belang is een behandelaar waar je vertrouwen in hebt, die deskundig is en betrokken bij het behandelproces. Bij deze psychologe vond ik dit allemaal.
De behandeling: de psychologe vroeg me beelden op te roepen, voor de geest te halen van traumatische ervaringen. Bij voorkeur die ervaringen die het meest aangrijpend waren. Dat was niet moeilijk voor mij. Ik zat er vol mee, met ervaringen en de beelden waren ook eenvoudig voor de geest te halen. Vervolgens kreeg ik een koptelefoon opgezet, waar 45 minuten lang alleen zachte tikgeluidjes te horen waren. Afwisselend links en rechts in de koptelefoon te horen. Niets meer en niets minder. Door de tikjes heen kon ik de psychologe nog goed verstaan. Zij stimuleerde en ondersteunde me de traumatische beelden weer op te roepen en te herbeleven. Emotioneel is dat wel. De tikgeluidjes deden de rest. Wat nu de exacte werking is, hoe het precies werkt, er gebeurt onder de hersenpan, daar zijn deskundigen/onderzoekers nog niet helemaal uit. Maar dát het werkt, staat als een paal boven water. Deze behandelingsvorm haalt de “lading” van de trauma’s weg, neutraliseert, elimineert ze.
Soms zijn er enkele behandelingen meer nodig, maar het blijft een kortdurende behandelingsvorm. Bij mij was slechts één sessie voldoende. Nadien volgde nog enkele afspraken die meer gericht waren op Cognitieve gedragsbehandeling. Ook dat ervaarde ik als een ondersteunende vorm van behandelen.
Het is bij EMDR natuurlijk wel van belang dat je beelden van traumatische ervaringen op kan roepen, voor de geest kan halen.

Tot slot
Na bijna 40 jaar bezig geweest te zijn met het zoeken van een goede behandelingsvorm bij al m’n problemen en daar nog maar weinig vertrouwen in te hebben overgehouden, heeft deze EMDR voor mij groots resultaat gebracht. Ik ben nu 58 jaar en ben niet langer bezig met “overleven”, maar met leven en daar krijg ik als maar meer zin en plezier in. Nooit te laat dus, om een dergelijke behandeling te overwegen.

April 2011
Tom

EMDR-website: http://www.emdr.nl/

Laatst aangepast op zondag, 28 augustus 2011 19:35